Steeds meer ouders blijken steeds vaker van leerkrachten in het lager onderwijs     
te eisen dat hun kind op z’n minst naar de HAVO zal gaan. Een VMBO-advies
wordt simpelweg niet geaccepteerd. Entree-toetsen, Cito-toetsen en de
mening van onderwijskrachten die jaren met en voor het kind gewerkt hebben
worden in de wind geslagen. VMBO is niet goed genoeg, punt.

Nou zat één van mijn dochters naast mij op de bank, toen dit item in het jeugd-
journaal voorbij kwam en ze reageerde geschrokken. Zelf is ze leerling van groep 8
in het speciaal onderwijs. Ze greep me vast, keek me indringend aan en vroeg:
'Dat gaan we met mij toch niet doen, hè mam?!' Waarop ik antwoordde: 'Nee
hoor, lieverd, tuurlijk niet'. Zienderogen ontspande ze en zei: 'Gelukkig maar, want
ik werd er direct helemaal zenuwachtig van'.

Hoe fijn is het voor kinderen om van ouders te ervaren dat wat ze in zich hebben er
toch wel uitkomt. Vertrouwen hebben in je eigen kinderen, heet dat. Wat nou VMBO
niet goed genoeg. Voor wie niet? Voor de ouder niet? Of voor het kind? Waarom laten
ouders niet wat vaker hun kinderen zich ontwikkelen in hun eigen tempo? Waarom moet
de lat zo hoog? Ouders lijken steeds vaker status te ontlenen aan de prestaties van hun kinderen? En houden we daarmee niet zelf het slechte imago van het VMBO in stand? Wees nou eens eerlijk, zouden die ouders er wel eens zijn gaan kijken?

Ik kreeg vroeger het advies om naar de MAVO te gaan en daarna heb ik een leuke MBO-opleiding gedaan. Ik ben er heel gelukkig mee geworden, heb een leuke baan, geweldige kinderen en we zijn allemaal gezond. Fijn dat mijn ouders dit een prima keuze vonden!

Miek Reijnders
Coördinator tussenschoolse opvang en pedagogisch medewerkster buitenschoolse opvang