Vlak langs me, echt heel dichtbij, dendert een vrachtwagen. Terwijl            
de andere auto’s en de bus waarin ik zit zich onrustig een weg banen
door het drukke verkeer, denk ik aan wat een kind me deze week vol
verwachting vroeg: “Maar, Ietje Ietje, maak je morgen dan wel weer
een rustig plekje voor me?!” Ik: “Tuurlijk! Dat doen we!”

Als de vrachtwagen verdwenen is verschijnt er een mooie diepblauwe
lucht, met oranje gloed. De herfst is begonnen. Ik geniet van de vogels
die zich zo heerlijk bewegen in die mooie lucht. Meteen vraag ik me af of
de andere mensen die in deze bus zitten dit eigenlijk wel zien. Vermoeide,
haast bozige gezichten. Ik begrijp het wel. Ik zit ook vol van mijn dag,
verschillende momenten schieten door mijn hoofd. Dingen die ik beter had
willen doen. Méér dingen die ik had willen doen. Mijn zorgenkindjes op de
buitenschoolse opvang. De zorgenkindjes van het hele team.

Soms zou ik het van de daken willen schreeuwen dat de buitenschoolse opvang zoveel kan betekenen voor kinderen én hun ouders. Dat niet alleen school, maar ook de kinderopvang veel meekrijgt van een kind. In een heel andere context, namelijk in de vrije tijd. Juist bij die zogenoemde zorgenkindjes zouden wij, pedagogisch medewerkers, een mooie rol kunnen vervullen. Door onze ervaringen, ideeën en visies te mogen laten zien.

Ik wens dat de buitenschoolse opvang op een structurele wijze betrokken zal zijn bij overleggen van bijvoorbeeld scholen en zorgadviesteams, gericht op het welbevinden van kinderen. Voor kinderen die naar de buitenschoolse opvang gaan, betekent deze tijd en plek een puzzelstukje van hun leven. Onmisbaar voor het gehele plaatje.
Ik zie een jongetje van vijf jaar voor me. Hij wacht in de aula op school en zit met gespannen ogen en rode wangetjes op de trap van het podium. Vorig week had hij nog erg moeten huilen, precies op deze plek. Ik loop langs hem en zeg hem enthousiast gedag. Ik lach erbij en zwaai, terwijl we dicht bij elkaar zijn. Meteen verschijnt er een hele brede glimlach op zijn gezichtje. Zo ken ik hem weer, galopperend door de gang, mét een paard en roepend: “Ik ben een prins op het witte paard!” Mijn dag kan niet meer stuk.

Ietje Klaver
Pedagogisch medewerker op een buitenschoolse opvang