Dat broers en zussen ruzie maken wist ik natuurlijk wel vanuit                          
mijn ervaringen in het gezin waarin ik opgegroeide. Waar die
ruzies over gingen - al sla je me dood - ik zou het niet meer weten.
Wat ik me destijds echter nooit gerealiseerd heb is dat ruziënde
kinderen voor ouders niet altijd even leuk zijn.

Dat kreeg ik pas door toen ik ouder was van vier opgroeiende dochters.      
Met vier zijn er zes combinaties aan ruzie mogelijk, ervan uitgaande dat
twee kinderen ruzie met elkaar maken. De ruzies gingen vaak over voor
mij onbelangrijke zaken, zoals de plaats in de auto. Toen wij tijdens de
zwangerschap van mijn vierde dochter besloten een auto te kopen met 
zeven zitplaatsen, dachten we dat die strijd gestreden was. Wat schetste
onze verbazing, de ruzies gingen gewoon door (!), omdat geen van de
kinderen op de achterste bank wilde zitten.

Het meest vervelende was dat ik binnen de ruzies ook een rol toegewezen kreeg, namelijk die van politieagent. "Mam, zeg dat ze ophoudt!." "Mam, stuur haar naar boven." "Mam, zeg dat ze haar mond moet houden." "Mam, laat haar mijn pop teruggeven!"
Onervaren liet ik me in deze rol duwen en probeerde ieders argument aan te horen en te wegen.
Als ik  vervolgens mijn beslissing had medegedeeld, resulteerde dit vaak in het volgende rare fenomeen: de kinderen hadden geen ruzie meer met elkaar, maar met míj en gingen zusterlijk met míj de strijd aan!

Aan ouders geef ik daarom het volgende advies:
Aanvaard dat ruzies horen bij opgroeiende kinderen en in elk gezin voorkomen.
Treed tijdens een ruzie zo min mogelijk op als politieagent en laat de kinderen het lekker samen uitzoeken. Uitzonderingen bevestigen uiteraard de regel.
Ingrijpen als politieagent is gewenst op de momenten waarop je kinderen elkaar proberen af te maken of als er gevaarlijke situaties kunnen ontstaan of als er sprake is van machtsverschil omdat het ene kind een stuk ouder of sterker is dan het andere kind.

Heb je het idee dat er in jouw gezin meer ruzie gemaakt wordt dan in andere gezinnen? Ga dan eens op bezoek bij een vriendin op het tijdstip dat haar kinderen thuis zijn. Je ervaart dan vaak  "het feest van de herkenning".

Carla Leen
Jeugd- en stafarts afdeling Jeugdgezondheidszorg bij de GGD Regio Nijmegen