Niet zo bijzonder zul je misschien zeggen. Maar na 3 jongens is onze 
dochter geboren, dus sinds die dag zijn wij met z'n tweeën het
vrouwelijke soort binnen ons gezin. We zijn geen huishouden meer
met alleen maar mannen….
Nu ben ik de eerste die zal toegeven dat jongens onderling heel verschillend
zijn: absoluut, ik heb 3 heel verschillende jongens! Maar meisjes zijn tòch
anders. Zo hebben we laatst samen geconcludeerd dat wij veel oog hebben
voor de kleine details van de ontbijttafel, wat ons traditionele verjaardags-
ontbijt (mede) zo ontzettend feestelijk maakt. Onverschillig neergezette
ontbijtbordjes worden vervangen door onze mooie bordjes met bijpassende
mokken en glazen, en dat is dan nog maar het begin…..! Gezellig halen we
samen alles uit de kast, fröbelen hier en daar nog wat, en kijken op afstand
of het er gezellig uitziet. Dan (pas) mogen de mannen komen. En als zij dan
niet alles direct expres gaan verzetten blijft de stemming heel feestelijk.
En zo dacht ik ook altijd dat het met dochters gemakkelijker zou zijn om te praten over lichamelijke veranderingen en seksualiteit. Tijdens mijn "puberavonden" druk ik ouders op het hart om vòòr de puberteit al met kinderen
te praten over dit soort onderwerpen, want in de puberteit gaat schaamte een rol spelen en dan ben je te laat.
Maar terwijl ik zo op tijd ben begonnen wil mijn dochter niets weten van lichamelijke veranderingen, laat staan seksualiteit. Eén keer heeft ze gezegd dat ze het wel leuk vond om borsten te krijgen, omdat de topjes dan leuker staan…. Verder zijn we nooit gekomen. "Misschien vind je het plezieriger om er over te lezen", zei ik. Dus legde het boekje "Ben je ook op mij" op haar kamer. Voor gesprekken heeft ze nooit tijd en raakt op voorhand al geïrriteerd. Steeds liet ik het rusten om te wachten op een beter moment. Ook over het ongesteld worden wilde ze met mij niet praten. De tijd begon te dringen. Dus ik heb maandverband en een folder van de GGD "Ongesteld" in haar kast gelegd. Deze zending heeft ze aanvaard.
En toen was het moment daar…. Ik kwam er bij toeval achter, omdat ik een maandverbandje vond. Ik reageerde vrolijk en verrast: "Heej.. ben je ongesteld geworden??!" Dochter deed direct haar vingers in haar oren en zei "mam, nu niet… ik mòet nu weg". Verder hield ze me argwanend in de gaten. Als ze zag dat ik er over wilde beginnen, maakte ze zich direct uit de voeten. Ik heb haar tot slot maar laten merken dat ik het respecteer, dat ze er met mij niet over wil praten. "Ik wil je alleen nog wel een paar dingetjes zeggen", zei ik. "Mag ik het dan op een briefje schrijven?" Dat vond ze goed. Ik doe er dan een doosje Celebrations bij, want ze is dol op chocola en het blijft een feestelijk moment, tòch?!.
Margreet de Ruijter
Stafverpleegkundige afdeling Jeugdgezondheidszorg 0-19 jaar bij GGD Regio Nijmegen