De zon schijnt. Het is al een paar dagen tussen de 10 en 15 graden.            
Voelt wel als warmer, maar dat is het toch echt niet. Maar zoon vindt
het warm. Nee, heet, vindt hij het. Echt heet. 'Mag het badje op?'. 'Nee,
liefie, het lijkt warm, het is lekker weer, maar het badje zetten we niet op.'
'Ja maar het is zo heet. Waarom mag het dan niet?'

Omdat het een vreselijk rotwerk is, zo'n badje opzetten. Eerst zoeken tussen de
rotzooi in de schuur. Dan nog de pomp zoeken. Tussen diezelfde rotzooi in diezelfde schuur. Als dat dan allemaal gevonden is, moet er nog gepompt worden. En daarna
nog een tuinslang erin voor het water. Duurt úúúren. En vervolgens vindt zoon het dan vééél te koud. En moet er warm water in. Ik ken hem (al zeven jaar). Dat denk ik. En
zeg ik ook het liefst tegen hem. Maar ik zeg wat anders: 'Nee, we zetten geen badje
op vandaag. Het is toch te fris, zeker in je blootje.' Dat is opvoedkundig toch meer verantwoord? Ook voor zoons gezondheid. Want het snot loopt er alweer een paar
dagen uit. Zoon sputtert nog even na, maar heeft door dat het niet gaat gebeuren met dat badje. Zo, goed afgehandeld, denk ik.

Twee dagen later. We lopen een rondje langs de vennen. Het is lekker weer. Zo rond de 15 graden. De zon schijnt. Gewoon lekker weer dus. Niks heet. Maar zoon vindt dat wél. En daar komt de vraag weer: 'Mam, mag ik in het water?' 'Nee, liefie, je gaat níet in het water.' 'Waarom niet….??'. '@#!ggrr, daarom niet!' 'Ik doe het toch, hoor…' 'Je doet maar', flap ik eruit en er ook vanuitgaand dat zoon verstandig is. Nee dus, terwijl ik hem toch al langer ken dan vandaag…. Een half uur later loopt hij in zijn natte broek terug en zit bibberend in de auto naar huis. Moet ik nu gaan twijfelen aan mijn zorgkwaliteiten als moeder?

Enkele dagen later was het écht zomers: geen badje, maar wel de sproeier aan!

Lykke Sickenga
Eindredacteur websites Centrum voor Jeugd en Gezin regio Nijmegen