Van 2002-2009 werkte ik op een woongroep met jongeren met een licht  
verstandelijke beperking/ psychiatrische stoornis. Onderstaande column
is een ervaring uit deze periode. De naam is fictief.

Petra, een meisje van 14 jaar. Petra vindt het moeilijk haar grenzen aan
te geven en is erg angstig. Ook voor hoogtes heeft zij angst. Petra wil van
de hoge duikplank, maar durft niet.

In de tuin hebben we een plank neergelegd, op een laag bakstenen. Petra
loopt over de plank zonder dat ik haar hoef  te ondersteunen. Bij een laag
van drie stenen wordt ze onrustig. Met overslaande stem zegt ze hard:
’Oooooohh neeeee, ik wil niet’. Rustig praat ik op Petra in, vertel haar dat zij
het kan. Ik vraag of zij het fijn zou vinden als ik haar hand vasthoudt terwijl
zij over de plank loopt. ‘Wel goed vasthouden, hè,' zegt Petra. Na een aantal keer laat ik haar hand los, maar loop wel met haar mee. Petra loopt voorzichtig alleen over de plank. Als ze het eind heeft bereikt, kijkt ze mij lachend aan. Ik ben trots op haar!

Vervolgens gaan we een stapje hoger op een boomstam die de in/uitgang van een bosweg markeert. Petra wil dat ik meeloop en haar hand vasthoudt. Na een aantal keren wordt Petra veel zekerder. Ik hoef haar bijna niet te ondersteunen. En daar gaat Petra gaat alleen over de stam: voetje voor voetje, de armen wijd uiteen voor het evenwicht, schuifelt Petra naar de overkant. Direct de eerste keer lukt het haar al. Ik complimenteer haar. De volgende keer doen we het weer een stap hoger.

In de zomervakantie van dat jaar is Petra van de hoge duikplank gesprongen. Er volgt een ontwikkelingsspurt. Petra geeft haar eigen mening, is weerbaarder geworden. Waar ze eerst geen ‘nee’  tegen kon zeggen geeft zij nu haar grenzen aan. Geweldig!

Jeroen Janssen
Eigenaar van Outdoorbase. Outdoorbase organiseert buitensportactiviteiten voor jongeren met een ontwikkelingsstoornis en/of psychiatrische stoornis.