Stilte. Ze slaapt. Ik kijk rond in de kamer; leeg en rustig. Ik glimlach.             
Net was ze hier nog aan het spelen; zorgeloos nieuwe dingen aan
het ontdekken, onderzoeken en uitproberen. Nu ligt ze op haar
kamertje, zo onschuldig, zo rustig, dromend over haar kleine wereldje,
vol geluk, kleur, liefde en gelach.

Ik ga achter mijn laptop zitten en even het nieuws lezen. Ik lees diagonaal,
snel doornemend wat er in de wereld speelt. Ik lees: verdachten, mishan-
deling, beroving, slachtoffer, misdaad. Ze vallen me aan, die woorden, die
zinnen. Die feiten maken me wakker uit mijn dagdromen. Dromen over haar
die nog niets van deze grote grijze wereld weet. Maar zij zal juist in zo’n
wereld opgroeien. Hoe bereid ik haar voor, gaat door mijn hoofd. Hoe leg
ik het straks uit dat de wereld vol verdriet, schaduwen, tranen en haat is?

Zij komt terug in mijn gedachten die mij rust en een warm gevoel geven. Ik hoor hoe ze brabbelt en schatert, ik zie hoe ze geniet en tevreden is. Vrolijk in haar vertrouwde wereld, beschermd door haar ouders, omhelst met liefde en zorg. Veilig en gezond.

Ik doe mijn ogen weer open en de woorden op mijn scherm lichten weer op. Ruzie, diefstal, inbraak, vandalisme, straf, zie ik staan. Ik word verdrietig en bezorgd en wil de onrust snel wegjagen met de kracht die ik van haar krijg. Gewoon omdat ze er is.

Hoe moet ik straks loslaten, vraag ik me af; kijkend hoe ze de grote wereld binnenstapt en verdriet, schaduwen, tranen en haat meemaakt? Nee. De vraag is: hoe zorgen wij, jij en ik, dat ze haar wereldje met zich mee neemt? Vol geluk, kleur, liefde en gelach.

Neva Ravnik Witjes
Medewerker Bureau Leerplicht van de gemeente Nijmegen